"öte yandan sevmek göze almaktı, sonuna dek gitmekti, gidebilmek yürekliliğiydi. Biliyordu prenses uykusundan uyandığında, ya da uyanır uyanmaz onu eskisi kadar sevmeyecekti, sevemeyecekti. çünkü sevmek sessiz ve tek başına bir şeydir! Sevmek yalnızlıktır. Onu eskisi kadar sevemeyeceğinden korkuyordu. Onu uyandırmaktan korkuyordu...

Eskisi kadar sevemeyecekti belki de hiç sevmeyecekti. Çünkü arada orman, o karanlık, o geçitvermez, o yeşermekten kararmış orman olmayacaktı artık. İşte yatağının ucuna dek gelmişti. Duman inceliğinde bir boşluk dolanıyordu yüreğinde.

Arada ne ormanın, ne de yüzyılın karanlığı olmadan onu nasıl sevebilirdi? Bu kadar büyük sorumluluğu yüklenebilir miydi? Sevmenin zahmetini, birlikte omuzlayacak olan zahmetni yüklenebilir miydi?

Tüm bunları onu uyandırmadan bilemezdi

Uyandırmaksa kazanmak da olabilirdi, yitirmek de...

Her şey iki dudağının ucunda taşıdığı öpücüğe bağlıydı şimdi, iki dudağının arasında yüzyıllık bir masal taşıyordu...

Prensesin yüzyıl beklemiş dudaklarına o masal öpücüğünü kondururken böyle karmaşık duygular içindeydi işte.

Sevmek imkansızlıktı"

Murathan Mungan'ın kitabından bi alıntı